"Να ονειρεύεσαι!
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά
την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.
Τότε σώζεσαι.
Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;
Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!
Έχει και παρακάτω.Έχει κι άλλο.
Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!"

Αλκυόνη Παπαδάκη

Ονειρεύομαι

Τώρα τελευταία ονειρεύομαι συχνά

Ονειρα όμορφα ,  μαγικα,         ταξιδιάρικα                   Που περιέργως τα θυμάμαι ..
Περιέργως συχνά επαναλαμβανόμενα

Ηλιόλουστα πρωινά που ξημερώνουν
σε σπίτι σαν απο παραμύθι βγαλμένο
με τεράστια φωτεινά δωμάτια
Με κήπο λουλουδιαστό και δέντρα σκιερά

Εγω περιφέρομαι , λέει, στα δωμάτια
Η ευχαρίστηση ξεχειλιζει ...
Περιφέρομαι άσκοπα και ασταμάτητα
Βηματίζω διαρκώς ανέμελα, ανάλαφρα

Σχεδόν χειροπιαστό εκείνο το χάδι
Αέρας λες και αγγιζε τα μπράτσα
Μια άνάσα ζεστή στο λαιμό
Ενα ρίγος στα μάγουλα

Κοιτώ γύρω μου να δώ ποιός,
Ποιος αγαπημένος με πλησιάζει
Χαρά απέραντη με κυκλώνει
Ψυχική και σωματική

Και κανένα δε βλέπω μήτε ακούω
Η αίσθηση όμως υπαρκτή
Και ξυπνώ όλο ευδαιμονία
Και ώρες μετά ζώ το όνειρο.

Θυμάμαι νύχτα ήταν και τότε
ο αέρας κοιμόταν βαθιά
στα όνειρά του η αναπνοή σου
με την αυγή παράβγαινε
ποια θ΄ανασάνει πρώτη.

Εκεί σε συνάντησα κι εγώ
στο φώς της νύχτας
στη σιωπή του ανεμου
ένα βράδυ που το φεγγάρι
   χαμογελούσε στ΄αστέρια          

αφηνω... τη νύχτα να με παρασύρει στα δικά της ...
Αφήνω τα δικά μου παράμερα και παραδίνομαι...
Ανήμπορη εγώ, ανήμπορη κι η νύχτα να μ αντέξει..
Προσπαθεί να με χωρέσει στο άπειρό της..
Ψυχή χωρίς σύνορα , καρδιά χωρίς ρυθμό,
πού να με χωρέσει το άπειρο ...πώς ;
Τα δικά σου, Νύχτα , ψάχνω να μάθω..
τα δικά μου τα ξέρω , τα κατέχω,
άλλες γραμμές ορίζοντα να βρώ..
Αλλους δρόμους και μονοπάτια
για τους προορισμούς μου..Εκεί ψηλά...
Πάνω άπό μένα , δίπλα σε σένα ,
εκεί που ενώνεται το δικό σου άπειρο
με τον δικό μου μικρό ορίζοντα ψυχής

Νύχτα είσαι όμορφη , δε λέω...
Μα άντε σύρε να ξεκούραστείς στην αγγαλιά του φεγγαριού σου.
Πίσω από σκέψεις μελαγχολικές και ψυχές κουρασμένες που τριγύρναγαν στ αστερια σου αδιάκοπα ...
Μέρα λέγομαι εγώ, με ξέρεις , με συναντάς καθημερινά στο διάβα της επιστροφής σου...εχω κι εγώ να φέρω τα δικά μου..Όλη νύχτα έπλεκα κουλουριασμένη σε μια γωνιά τούτο το σταχύ πρωινό που κρατώ στην αγγαλιά μου... Κι έχω δουλειά ακόμα να κάμω...Εχω και μεσημέρι και δείλι να τους φτιάξω..Και σήμερα λέω να τους προσφέρω και δυο χαμόγελα , ελπιδοφόρες σκέψεις , ένα μάτσο έρωτα -κι όποιος πρόλαβε πήρε - .... έχω και μερικές αισθησεις πρωτόγνωρες , γλυκά μυστικά νεράιδων και ήλιο να τους προσφέρω ...Ηλιο να ζεστάνει κάθε κουρασμένη ψυχη της νύχτας σου..Εχω και καθάρια βροχή γι αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις ..Να τους ξεπλύνει τη θλίψη τους ..
Φύγε λοιπόν και μη σκιάζεσαι για τα υπάρχοντά σου ...Τ αφήνεις σε καλά χέρια ...Τα αφήνεις σε μια Καλή Μέρα!!!

Κοιτάζεις τα μάτια μου ,Σου χαμογελούν
Τα χείλη μου σχηματίζουν Ομορφες εικόνες
Το βλέμμα σου γνώριμο, γνώριμα κενό
Τα χείλη σου μια λεπτή γραμμή,γνώριμα ασάλευτη

Απορείς , το βλέπω
Ναι, ακόμα μπορώ , κι απορώ
Μπορώ ακόμα να δημιουργώ το ωραίο
Και ταυτόχρονα να σε κοιτάζω κατάματα .

Ακόμα και μετά
Από όλα αυτά και άλλα τόσα
Το πινέλο μου δουλεύει θαυμάσια
"μάθε τέχνη κι άστη νε, κι αν πεινάσεις.. "

Εσύ όμως τι κοιτάζεις;
Ετσι κι αλλιώς ποτέ δεν είδες
Ετσι κι αλλιώς ποτέ
Δεν εκτίμησες τη τέχνη της ψυχής μου

Εγω σου χάριζα τα έργα μου
Κι εσύ τα κρεμαγες στο σαλόνι σου
Εγώ ζωγράφιζα για τη μαύρη ψυχή σου
Κι εσύ με κάρβουνο μουτζούρωνες το σύμπαν μου.

Κι έβαζα τόσα χρώματα-θυμάμαι-
Μέχρι και τον ουρανό εβαψα κόκκινο για χαρη σου
Τη θάλασσα ζωγράφισα μενεξεδί,
Τ΄άστρα στο χρώμα της φωτιάς μου.

Κι εσυ ακόμα κοιτάζεις, δε χρειάζεται ,μη κουράζεσαι
Οσο το σαλόνι σου είναι γεμάτο από έργα ψυχής
το βλέμμα σου θα παραμένει άδειο,
Αδεια και τα βήματά σου στο κενό σου σε οδηγούν